ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ ပန္းသည္တစ္ဦးဟာပန္းေရာင္းဖုိ႔ပန္းျခင္းကိုထမ္းၿပီး
ထြက္လာခဲ့ပါသတဲ့။ အဲဒီလိုလာရင္းနဲ႔ပန္း
ေရာင္းသြားမယ့္ရြာကို မေရာက္ခင္အင္မတန္
အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ကုကၠဳိပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္
မွာ ခဏေလာက္အေမာအပန္းေျဖဦးမယ္ဆိုၿပီး
သစ္ပင္ေအာက္၀င္ၿပီးနားေနပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခါးပုံမွာခါးႏွီးစည္းညွပ္ၿပီးပ်ဳိးႏုတ္
ဖို႔လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကလည္း အနီးအပါး
က စပါးပ်ဳိးခင္းကိုၾကည့္ကာ ခဏ၀င္ထိုင္လုိက္
သတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ခါးပံုမွာပါလာတဲ့ႏွီးစည္းကို
ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ပ်ဳိးခင္းထဲမွာေရစိမ္ထားလုိက္
ကာ ပါးစပ္ကလည္း အင္း ဒီပ်ဳိးခင္းေလာက္
ေတာ့ ထမင္းစားၿပီးမွႏုတ္လဲတစ္ခဏပဲဟာ
လို႔ေျပာေျပာဆိုဆို ထမင္းထုတ္ကိုေျဖၿပီး
ထမင္းစားေနပါေရာတဲ့။
ပန္းေရာင္းသြားမယ့္ ပန္းသည္ကလည္း
အဲဒီပ်ဳိးႏုတ္မယ့္လူကို တေစ့တေစာင္းၾကည့္
ၿပီးေတာ့ အင္း ဒီလယ္သမားဟာေတာ္ေတာ္
ပ်ဳိးႏုတ္သန္ပံုရတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ပ်ဳိး
ခင္းကို တစ္ခဏနဲ႔ၿပီးေအာင္ႏုတ္မယ့္ဟန္ရွိ
တယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ရရင္ေကာင္းမွာပဲဆိုၿပီး
ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔စိတ္ကူးေနသတဲ့။ ေရွးတုန္း
ကေတာ့ ပ်ဳိးႏုတ္ေကာင္းတာဟာ ေတာင္
သူလယ္သမားေတြအဖို႔ ဂုဏ္ယူစရာလည္း
ျဖစ္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း
အတုယူအပ္တဲ့လုပ္ငန္းလည္းျဖစ္တာမို႔
လယ္ထဲမွာပ်ဳိးႏုတ္ေကာင္းသူပ်ဳိးႏုတ္ေန
ၿပီဆိုရင္ အျခားလယ္သမားေတြကေစာင့္
ၾကည့္ၾက၊ အတုခုိးၾကတဲ့ထံုးစံရွိတယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔အခုလည္းပဲ ပန္းသည္ကပ်ဳိး
ႏုတ္ေကာင္းသူေတာ့ေတြ႕ၿပီထင္တာနဲ႕
ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ၿပီးၾကည့္တာေပါ့။
ပ်ဳိးႏုတ္မယ့္သူကလဲ ထမင္းစားေသာက္
လို႔ပါးစပ္ေတြလက္ေတြေဆးၿပီးတာနဲ႔
ပ်ဳိးႏုတ္ဖို႔မျပင္ေသးဘဲေခါင္းေပါင္းလာ
တဲ့ပုဆိုးစကိုျဖဳတ္ၿပီး သစ္ပင္ရင္းက
သစ္ျမစ္ႀကီးတစ္ခုေပၚမွာေခါင္းအံုးၿပီးပါ
လာတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကေလးကိုမီးညိွ
ကာ တစ္ဖြာႏွစ္ဖြာ႐ႈိက္လုိက္ရင္း အင္း
ဒီပ်ဳိးခင္းေလာက္ေတာ့ ေနေအးမွႏုတ္
ဦးေတာ့ တစ္ခဏပဲလို႔ေျပာေျပာဆိုဆုိ
လွဲအိပ္ေနပါသတဲ့။
မၾကာခင္မွာပဲေဟာက္သံေတြေပးၿပီး
ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပဲ။
ပ်ဳိးႏုတ္ပံုကိုေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ၾကည့္
ေနတဲ့ ပန္းသည္ကေတာ့ စိတ္မပ်က္ေသး
ဘူးတဲ့။ ေစာင့္လက္စနဲ႔ဆက္ၿပီးေစာင့္ၾကည့္
ဦးမွပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဒီေလာက္ပ်ဳိးႏုတ္သန္
တဲ့ျမန္တဲ့သူပ်ဳိးႏုတ္တာကိုခဏေခတၱပဲျဖစ္
ျဖစ္ၾကည့္ခြင့္ရရင္ေစာင့္ရက်ဳိးနပ္မွာပဲ။
တစ္ခဏေလာက္ၾကည့္ၿပီးမွပဲ ပန္းေရာင္း
သြားေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး အထင္တႀကီး
နဲ႔ေစာင့္ၿမဲတိုင္းေစာင့္ၾကည့္ေနတာပဲတဲ့။
ပ်ဳိးႏုတ္မယ့္သူကလည္း အိပ္ေကာင္းေကာင္း
နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနလုိက္တာ ေနအေတာ္ေစာင္း
သြားမွ အိပ္ရာကႏုိးသတဲ့။ အိပ္ယာကႏုိးတယ္
ဆိုရင္ပဲ အိပ္ယာမွထကာ ပုဆိုးစကိုေခါင္းမွာ
ျပန္ေပါင္းၿပီး ပ်ဳိးခင္းထဲမွာေရစိမ္ထားတဲ့
ႏွီးစေတြကိုေကာက္ယူၿပီးေတာ့ အင္း ေနမ်ား
တယ္က်လြယ္တာကိုး၊ မၾကာခင္ေန၀င္ေတာ့
မယ္။ အခုပ်ဳိးႏုတ္ရင္အခ်ိန္မီၿပီးမွာမဟုတ္
ေသးဘူး။ မနက္ျဖန္မနက္ေစာေစာမွပဲႏုတ္
ေတာ့မယ္လို႔ေျပာဆိုကာ ထမင္းထုတ္ကေလး
ထမ္းကာ သြားပါေရာတဲ့။
အဲဒီေတာ့မွ အထင္တႀကီးနဲ႔ေစာင့္ေနတဲ့
ပန္းသည္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်က္ၿပီး
ေနာင္တရသတဲ့။ ပန္းေရာင္းသြားဖို႔အခ်ိန္
ကလည္းမရွိေတာ့ဘူး။ ပန္းေတြကလည္း
ညိိႈးႏြမ္းကုန္ၿပီမို႔ ဖြတ္မရ ဓါးမဆံုးကိန္းနဲ႔
ႀကံဳေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူတစ္ပါး
ေမွ်ာ္ကိုး ပန္းေတြညိႈးလို႔ေျပာတာေပါ့ေနာ္။
ဒီပံုျပင္ကေလးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးေတြးမိတာ
ကေလးကေတာ့
၁။ ပံုျပင္ထဲက ပန္းေရာင္းသြားမယ့္ပန္းသည္
လုိပဲ မိမိတို႔ဟာလည္း ဒီေလာကကိုရည္ရြယ္
ခ်က္တစ္ခုနဲ႔ေရာက္လာသူေတြျဖစ္ေၾကာင္း
၂။ ပံုျပင္ထဲက ပန္းသည္ႀကီးဟာ ပ်ဳိးႏုတ္
သမားကို အထင္ႀကီးစိတ္၀င္စားမိလို႔ကိုယ့္
ရဲ႕လာရင္းကိစၥကို ေမ့ေလ်ာ့သြားသလို
မိမိတို႔ဟာလည္း ပတ္၀န္းက်င္မွာ၀န္းရံေန
တဲ့ မိမိအက်ဳိး ေလာကအက်ဳိး သာသနာ
အက်ဳိးကို မတိုးပြားေစတတ္တဲ့ သတင္း
အခ်က္အလက္ေတြကိုစိတ္ပါ၀င္စားေန
ရင္းက ဘ၀ရဲ႕အစစ္အမွန္သဘာ၀ေတြ
ကိုေမ့ေလ်ာ့သြားေစႏုိင္ေၾကာင္းနဲ႔
၃။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ပန္းသည္ႀကီးႀကံဳရ
တဲ့အျဖစ္လုိမ်ဳိးပဲ မိမိတို႔လည္းဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္
မွာ သူေတာ္ေကာင္းတရားဟူေသာအဖိုးအခ
ကိုရေစႏုိင္တဲ့လူ႔ဘ၀ရဲ႕အျမတ္ဆံုးေရာင္း
ကုန္ ပါရမီကုသုိလ္ပန္းေတြ ညိႈးႏြမ္းေနတဲ့
အျဖစ္မ်ဳိးရင္ဆိုင္ေတြ႕ႀကံဳႏုိင္ေၾကာင္းတို႔ပဲ
ျဖစ္ပါတယ္။
ေတာ္၀င္ႏြယ္
အပၸမာဒဓမၼပံုျပင္မ်ား
No comments:
Post a Comment