ပန္းႏြမ္းတစ္ပြင့္ ပံုျပင္

                                                                 (၁)

မာန၊ အတၱ စတဲ့ စိတၱဇနာမ္အျပင္ သနားျခင္း (Pity) ဆိုေသာအရာသည္ လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ကိန္းေအာင္ေန တတ္ၾကၿပီး လိုအပ္လွ်င္ ႐ုတ္တရက္ထြက္လာတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ သူတစ္ပါးကို သနားတတ္တဲ့ေနရာမွာ တိုင္း တစ္ပါးထက္သာလြန္ေၾကာင္း ဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးသည္။

“ေနထူး”ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အဲဒီ “သနားျခင္း” ဆိုေသာအရာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ဆံုး၊ ထိပ္ဆံုးမွာ ေတြ႕ခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မွာ အသက္ဆယ့္ရွစ္အရြယ္ Second Year ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ က်ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္ မေတြ႕ဖူးေသာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈ၊ လူသားခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိမႈေတြကိုလည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။

ထို႔အတူ …….

ဘ၀ပင္လယ္ႀကီးထဲမွာ ကူးခတ္ရင္း၊ လႈိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ နစ္တစ္ခ်က္ ေပၚတစ္ခါျဖစ္ေနေသာ ပန္းပြင့္ေလး တစ္ပြင့္ရဲ႕အျဖစ္ကိုလည္း သင္ခန္းစာယူခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီပန္းကေလးကို ေစတနာပိုတာလား၊ ဂ႐ုဏာျဖစ္မိတာလား၊ ေမတၱာေတြ အတိုင္းအဆမဲ့သြားတာလား မေျပာျပတတ္ပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ပန္းကေလးဟာ ကၽြန္တာ့္ဘ၀ရဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္တဲ့ ဒ႑ာရီမဟုတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္အျဖစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ရသည္ဆိုပါစို႔။

……………………………………………………………………………………………………………

…………………………………..

(၂)

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိ  . . . . လာဦး”

အဲဒီေခၚသံကို ကၽြန္ေတာ္စတင္သတိထားမိၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္လံုးနဲ႔ စနည္းနာလိုက္မိသည္။ ေခၚေနသူမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ အိမ္ပိုင္ရွင္ေကာင္မေလး။ သူ႔နာမည္က ေဆာင္းႏွင္းေ၀တဲ့။ နာမည္လွသလို လူကလည္းအပ်ံစား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔အိမ္မွာ လူစုၿပီး က်ဴရွင္ယူၾကျခင္းပါ။ စာသင္မယ့္ ဆရာမက နာရီအတိ အက်မွ ေရာက္တတ္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ ေစာေရာက္တတ္ၾကၿပီး စာသင္၀ိုင္း မွာ အသီးသီးတြတ္ထိုးေနတတ္ၾကစၿမဲ။

ေဆာင္းႏွင္းေ၀ရဲ႕အနားမွာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေရာက္လာသည္။ က်စ္ဆံၿမီးႏွစ္ဖက္ က်စ္လ်က္ ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးကို ကိုင္ထားသည္။

“ဒါ ဘယ္သူ ့ဖို႔လဲ”

ေဆာင္းႏွင္းေ၀က ေ၀ေ၀ခ်ဳိရဲ႕ ေစ်းဆြဲျခင္းေတာင္းေလးထဲမွ ဇီးထုတ္ကို ဆတ္ခနဲေကာက္ကာ ေမးလိုက္ျခင္း ပင္။

“ေမးေနတယ္ေလ။ ဒါ ဘယ္သူဖို႔လဲ“

“ဟို …ခ်ဳိ စားခ်င္လို႔ ၀ယ္လာတာပါ”

ေျဖသံကမခ်င့္မရဲ။ ေဆာင္းႏွင္းေ၀က အဲဒီဇီးထုတ္ကို ယူထားလိုက္ၿပီး “သြားေတာ့” လို႔ အမိန္႔ေပးတာနဲ႔ သူမ သုတ္သုတ္ေလးထြက္သြားသည္။ ဘာမွျပန္မေျပာရဲ။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေဆာင္းႏွင္းေ၀းကို ဘ၀င္မက်ျဖစ္သြားမိသည္။ သူမ်ားတကာစားခ်င္လို႔ ၀ယ္လာတဲ့ အရာကို သူမို႔လို႔ယူၿပီး ၿမိန္ေရယွက္ေရ ၀ါးေနလိုက္တာ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆိုတဲ့ မိန္းကေလးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ မေကာင္းမိ။ အဲဒီအခ်ိန္ပိုင္း တဒဂၤေလးကစၿပီး ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆိုေသာ ေကာင္မေလးအေပၚ တစ္စံုတစ္ရာေသာ ဂ႐ုဏာ သက္၀င္မိခဲ့သည္။

ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေရာက္လာ၍ အာ႐ံုေတြ စာဘက္ကို ႏွစ္ပစ္လုိက္သည္။ ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာ ၿပီးေနာက္ ဒီေန႔အတြက္ သင္ခန္းစာေတြကို ဆရာမက အၿပီးသတ္လုိက္၏။

“ေနထူး  . . . ငါ ေဆာင္းႏွင္းေ၀ကို သိပ္ဘ၀င္မက်ဘူး”

အသီးသီးျပန္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အာကာက လွမ္းေျပာလုိက္ျခင္းပင္။

“ေဟ”

ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္လဲ လွမ္းေမးေတာ့ အာကာက ေမးထိုးျပသည္။ က်ဴရွင္အၿပီး ဘယ္အခ်ိန္ ၿခံ၀င္းထဲရွိဒါန္းေပၚကို ေရာက္သြားမွန္းမသိေသာ ေဆာင္းႏွင္းေ၀။ ဒါန္းေပၚမွာ ၿမိန္ၿမိန္ေလးထိုင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနသည္။ ေဆာင္းႏွင္းေ၀ရဲ႕ေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္လ်က္ ေျခသည္းညွပ္ေပးေနေသာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ။

“ေအာ္”။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ မေကာင္းလွ။ လူေပၚလူေက်ာျခင္း။ ကိုယ့္အသက္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ေလာက္သာရွိမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အိမ္ေဖာ္ဆိုၿပီး မခိုင္းသင့္တဲ့အရာေတြခိုင္းတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ အရွက္ကိုေဘးဖယ္ထား၊ ရြယ္တူေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ေျခသည္းညွပ္ေပး ေနရေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။

“အိမ္ေဖာ္နဲ႔ အရွင္သခင္ဆိုကာ မိုးနဲ႔ေျမေလာက္မကြာပါဘူးကြာ။ လူလူခ်င္းပဲ . . . . ဟီရိၾသတၱပၸ တရားဆိုတာ ကိုယ့္မွာရွိရရံုတင္မဟုတ္ဘူး။ သူတစ္ပါးကိုလည္း ငဲ့ညွာၿပီး စဥ္းစားေပးသင့္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ ေဆာင္းႏွင္းေ၀မွားတယ္”

အာကာ ေထာက္ခံသည္။

………………………………………………………………………………………………………………………………………

(၃)

          အာကာရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ ေဆာင္းႏွင္းေ၀ရဲ႕ မိဘေတြက မိတ္ေဆြရင္းခ်ာေတြတဲ့။ အာကာေျပာျပလို႔ ကၽြန္ေတာ္သိရသည္။

IC ေမဂ်ာတြင္ First Year ကတည္းက တစ္ခန္းတည္းျဖစ္၍ ရင္းႏွီးေသာအာကာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ 2nd Year ေရာက္မွ တပူးပူးတတြဲတြဲ ေနျဖစ္ခဲ့ရာမွ ဇာတ္လမ္းစေတာ့သည္။

အာကာ က ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔ အိမ္ကို က်ဴရွင္မရွိတဲ့ တစ္ေန႔သြားေတာ့ သူနဲ႔အတူ ဂစ္တာ ေခါက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါလုိက္သြားျဖစ္သည္။ (အာကာက ေဆာင္းႏွင္းေ၀ကို ၾကည့္မရသလို ေဆာင္းႏွင္းေ၀က လည္း အာကာကိုဆို လံုး၀မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ပါ။)

“ဒက္ဒီတို႔ မာမီတို႔နဲ႔ ခင္ေနၾကလို႔ေပါ့ကြာ။ ငါ တကယ္ၾကည့္မရဘူး။ အဲဒီ ငနာမေလးတစ္ေယာက္ တည္းကိုပဲ မဟုတ္ဘူး။ အကုန္လံုးကို . . . . သူတို႔မိသားစုက . . . တစ္မ်ဳိးကြ . . .”

အာကာေျပာျပေသာ စကားေတြက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အမွတ္တမဲ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ “တစ္မ်ဳိး” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ရသည္။

“ငါ့ ဒက္ဒီက အဲဒီအိမ္က အဘိုးႀကီးဆီမွာ အိမ္ပံုစံယူခိုင္းလုိက္တယ္။ ဒက္ဒီနဲ႔ သူနဲ႔က ကုမၸဏီတစ္ခုတည္း။ Construction ေတြကို တာ၀န္ယူထားတဲ့ အခိတက္ေတြေလ”

အဲဒီအိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညခုနစ္နာရီေလာက္ေတာ့ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ၿခံတံခါးဖြင့္ထားတာမို႔ ခြင့္မေတာင္းပဲ ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ဆင္၀င္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ထဲမွ ဆူဆူညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သားမ၀င္ေသးဘဲ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကသလဲဆိုတာ တိတ္တဆိတ္သိခ်င္ေဇာနဲ႔ တံခါးမႀကီးဆီကိုမသြားေသးဘဲ ေဘးဖက္ျပတင္းေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္မိၾကသည္။

““အမ်ဳိးယုတ္မ . . . . နင္ကမ်ား ငါမရွိခင္ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ငါ့ေယာက်္ားကို ျမဴဆြယ္တယ္ေပါ့ေလ။ အမဲ႐ိုး ဟင္းအိုးမွ အားမနာ . . . . ကဲဟယ္ . . . . ျမဴဆြယ္ဦး”

႐ိုက္သံပုတ္သံမ်ားၾကားရသည္။ ျပတင္းေပါက္မွ ေခါင္းျပဴ၍ မရဲတရဲၾကည့္တာမို႔ ေသခ်ာလည္း မျမင္ရ။

“မဟုတ္ဘူး အန္တီေလး မဟုတ္ဘူး။ ခ်ဳိ . . . . အခန္းရွင္းဖို႔၀င္မိတာပါရွင္ . . . တကယ္ပါ . . . . က်ိန္ဆို က်ိန္ရဲပါတယ္ . . . . ”

“နင္ကမ်ား ငါ့ကို ျငင္းခ်င္ေသးတယ္။ ဒီေလာက္ လက္ပူးလက္ၾကပ္မိတာေတာင္ . . . ”

“ကဲ . . . မိန္းမေရ . . . ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ . . . တကယ္မဟုတ္ပဲနဲ႔ . . . လူၾကားရင္ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ . . . လာ သြားမယ္”

“ကၽြန္မ မရွိခင္ အခန္းထဲ၀င္တာကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ သူသိရက္နဲ႔ ေမာင္။ အဲဒါ . . . ကၽြန္မ လြန္သလား။ သူ႔ကို အတန္တန္ ေျပာထားတာေလ . . . ”

“ကဲပါ . . . ဟုတ္ပါတယ္။ ေနာက္မလုပ္ရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ဆံုးမၿပီးၿပီပဲ . . .”

ေ၀ေ၀ခ်ဳိ ကုတ္ကုတ္ကေလး ထိုင္ကာ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ ငိုေနသည္။ ေဆာင္းႏွင္းေ၀ကိုေတာ့ မေတြ႕ရ။ အဲဒီအျဖစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကား႐ံုနဲ႔ ျဖစ္ရပ္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို သိလုိက္ၿပီ။

“ဘယ္သူ႔ဘက္က အမွန္လဲ ?”

ေနာက္မွ ေသခ်ာစဥ္းစားရမည္။

အာကာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ကုတ္လုိက္ကာ အိမ္ထဲ၀င္ရန္အခ်က္ေပးေတာ့ အသံျပဳၿပီးအိမ္ထဲ၀င္ခဲ့သည္။ ေဆာင္းႏွင္းေ၀ရဲ႕ မိခင္ ေဒၚမိမိႏွင့္ ဖခင္ဦးသိန္းေအာင္တို႔မွာ ခုနက ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ေသာ ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးတပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဧည့္ခံခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ထဲ၀င္လာေတာ့ ကုတ္ကုတ္ေလး ထိုင္ေနရာမွ ဆတ္ခနဲထကာ အခန္းထဲ၀င္သြားေသာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူမရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ စိတ္မေကာင္း ျခင္းႀကီးစြာျဖစ္မိရသည္။ အျပန္မွာ အာကာ့ကို ကၽြန္ေတာ္ေမးမိသည္။

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိဟာ တကယ္ပဲ အဲဒီလိုမိန္းကေလးလား မင္းခန္႔မွန္းၾကည့္စမ္း အာကာ”

“Impossible”

“ငါ အေကာင္းေမးေနတာကြ”

“ငါလည္း . . . . အေကာင္းေျဖေနတာပါ ငထူးရ။ မင္းက ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို အခုမွ ေတြ႕လို႔သနားတာ . . .။ ငါေတြ႕တာၾကာလွၿပီ . . . ။ သူ႔ဘ၀ ဘယ္ေလာက္သနားဖို႔ေကာင္းသလဲဆိုတာ မင္းထက္ငါ အမ်ားႀကီးသိတယ္။

သိခ်င္လား”

ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္လုိက္သည္။

“သူ႔မွာ အေဖမရွိေတာ့ဘူး။ အေမေတာ့ရွိတယ္။ သူ႔အေမမွာ အခု လက္ရွိေယာက်္ား သံုးေယာက္ တစ္ၿပိဳင္တည္းရွိတယ္။ အေမရဲ႕ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ဒီမိန္းကေလးဟာ ဒီပုတ္ထဲကပဲ ပဲလို႔ ပတ္၀န္း က်င္ကယူဆၾကတယ္။ သူ႔အေမကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့အမ်ဳိးသမီး . . . . မိန္းမတန္မဲ့ ေလာင္းကစားမတရား လုပ္တယ္။ ေနတဲ့အိမ္က ေခါင္မိုးမရွိသလို က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ။ ဒါေပမဲ့ စီးကရက္လက္ကမခ်။ ေယာက်္ားေတြကိုလည္း ခ်ဴတတ္တယ္ . . . သူတို႔ရြာမွာ သူမ်ားတံေထြးခြက္တဲက လူေပါ့။ အန္ကယ္လ္ ဦးသိန္းေအာင္က သူ႔ Construction အတြက္ အလုပ္ကိစၥသြားရင္ အဲဒီရြာကေလးကို ေရာက္သြားၿပီး သူ႔အိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္လိုေနတာနဲ႔ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို ေခၚလာတာ . . . ”

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိ တို႔ရြာက ဘာရြာလဲဟင္”

“ေတာင္ငူနဲ႔ သိပ္မေ၀းဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ေသခ်ာမသိဘူးကြ”

ကၽြန္ေတာ္ . . . ဘာရယ္ေၾကာင့္ မသိ။ အဲဒီ . . . . ေကာင္မေလးဘ၀အတြက္ ၀မ္းနည္းေပးေနမိသည္။

“သားသမီးမေကာင္း မိဘေခါင္းတဲ့။ မိဘမေကာင္းေတာ့လည္း သားသမီးေခါင္းေပါ့ကြာ။ တကယ္ေတာ့ ေ၀ေ၀ခ်ဳိက သူ႔အေမလို ေကာင္မေလးမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ ရြာကထြက္လာေတာ့ ရြာသားေတြက သူ႔ဘ၀ေတာ့ ေအးခ်မ္းၿပီလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါ မွားယြင္းမႈပဲ”

ကၽြန္ေတာ္ေထာက္ခံပါသည္။ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕မို႔ ေ၀ေ၀ခ်ဳိရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ဟာ အရင္ဘ၀နဲ႔ ကြာလွမွာေတာ့ မဟုတ္ပါ။

“ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔ မိသားစုက အရမ္းရက္စက္ၾကတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိၾကဘူး။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို ႏွိပ္စက္ပံု မ်ား ေဘးလူကေတာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့အထိ။ ဟင္းခ်က္ရင္ ဟင္းတစ္တံုးေလာက္သြားမစားမိနဲ႔။ ေစ်း၀ယ္ရင္ ပိုက္ဆံေလးငါးဆယ္ေလာက္ မကြာလိုက္မိနဲ႔၊ အဲဒီေလာက္အေသးအဖြဲ႕ကိစၥေလးေတြကအစ မွားယြင္းလုပ္မိခဲ့ရင္ သူ႔အတြက္ မသက္သာလွဘူး။ ဒီအရြယ္ႀကီးကို ႀကိမ္လံုးနဲ႔တရႊမ္းရႊမ္း မညွာမတာ ႐ိုက္တတ္ၾကတာ”

အာကာရဲ႕ စကားလံုးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို တစ္စထက္တစ္စ သနားၾကင္နာလာမိေအာင္ တြန္းအားေပးေသာ အရာမ်ားဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သံသယျဖစ္စရာမလိုပါ။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..

(၄)

          “ေ၀ေ၀ခ်ဳိ”

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းစကားေျပာခြင့္ႀကံဳရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တာ သူမကို စေတြ႕ကတည္းကပါ။

“ရွင္”

သူမ ထူးသံကမခ်င့္မရဲ။

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ပန္းကန္ေတြေဆးေနျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ္က တြိဳင္းလပ္သြားၿပီးအထြက္မွာ ေတြ႕၍ သြားေခၚ လုိက္ျခင္းပင္။

“ကၽြန္ေတာ္ ကူလုပ္ေပးရမလားဟင္”

“အို . . . ရပါတယ္။ ေနပါေစရွင္”

သူမ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါသည္။

သူမရဲ႕လည္ပင္းမွာ အစင္းရာႀကီးထင္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။

“ဟို . . . လည္ပင္း . . . လည္ပင္းက ဒဏ္ရာႀကီးက ဘာျဖစ္တာလဲဟင္”

သူမ ႐ႈိးတိုးရွန္းတန္းျဖစ္ကာ ေခါင္းကိုငံု႔ထားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ (ရွက္လို႔လားမသိ) အိမ္ထဲေျပး၀င္သြား သည္။ သူမရဲ႕ အျပဳအမူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲေပ်ာက္ကြယ္မသြားႏိုင္ေအာင္။

ေကာင္မေလးရယ္။

မင္းကို ငါ ဘာလို႔ဒီေလာက္ထိ ဂ႐ုဏာသက္ေနရတာလဲကြယ္။ သူမ လည္ပင္းက ဒဏ္ရာဟာ ဟိုတစ္ေန႔ ညဖက္က ေဒၚမိမိရဲ႕ လက္ခ်က္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္အတပ္သိေနရက္သားနဲ႔ ဘာလို႔ေမးလုိက္မိတာပါလဲ။ လက္သည္းနဲ႔ ကုတ္တာလား ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႐ိုက္မိတာလားေတာ့ မေျပာတတ္။

“ဟယ္ . . . ေကာင္မ လုပ္ထားခဲ့ျပန္ၿပီ။ အလုပ္လုပ္ရင္ လက္စမသတ္ဘူး . . . ေ၀ေ၀ခ်ဳိ . . . လာစမ္း။ ၿဗဲဒရမ္းထားခဲ့တာၾကည့္စမ္း။ ပန္းကန္ေတြေဆးၿပီးရင္ ျပန္သိမ္းရမယ္။ သုတ္ရမယ္ . . . ဟဲ့ . . . ဘယ္မလဲ မလာ ေသးဘူးလား . . . ”

ေဒၚမိမိ ေရာက္လာကာ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ ေရရြတ္ေန၏။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ အေျပးအလႊားေရာက္ရွိလာသည္။

“ေကာင္မ . . . နင္လုပ္တာ ၾကည့္စမ္း . . . ”

စကားေျပာလည္းေျပာ လက္ကလည္း သူမရဲ႕က်စ္ဆံၿမီး တစ္ေခ်ာင္းကိုလွမ္းဆြဲလုိက္ေတာ့ သူမ တန္းလန္းႀကီးပါလာသည္။

“အား . . . အန္တီေလး . . . နာတယ္”

“ဟို . . . အန္တီ”

ကၽြန္ေတာ္ အသံေပးလိုက္ေတာ့ ေဒၚမိမိ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္သြားကာ သူမရဲ႕က်စ္ဆံၿမီးကို လႊတ္လုိက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ စလုိက္လို႔ ရွက္ၿပီးထြက္ေျပးသြားတာပါ”

ေဒၚမိမိ ဘာမွမေျပာေတာ့။

ထြက္သြားသည္။ ေဒၚမိမိလည္းသြားေရာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ ေခါင္းေလးငံု႔ကာ မူလေနၿမဲအတိုင္း ပန္းပန္ထိုင္ေဆးေန၏။ သူမရဲ႕ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားေသာ က်စ္ဆံၿမီးေလးကို မသိမသာေလး ျပင္ေနသည္။

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိ”

ကၽြန္ေတာ္ သူမေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမရဲ႕ဘ၀ေလးကို ဘယ္လိုကူညီျဖည့္ဆည္းေပးရမလဲ။

“ကၽြန္ေတာ္ . . . ”

“ကၽြန္မကို ဘာမွမေျပာပါနဲ႔ရွင္။ ထပ္ၿပီးအ႐ိုက္ခံရမွာစိုးလို႔ပါ . . . ။ အန္တီေလးတို႔ မႀကိဳက္တာ မလုပ္ပါရေစနဲ႔ . . . အစ္ကိုသြားပါေတာ့ေနာ္ . . . ”

သူမရဲ႕ ေတာင္းပန္စကားကို နားေထာင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္နားႏွစ္ဖက္ဟာ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ရင္ထဲကို ေဖာက္ထုိးၾကားျမင္ေစသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ေဖာ္ျပမတတ္ေအာင္ကို ေလးလံသြား၏။

“ကၽြန္ေတာ္ မသြားဘူး ေ၀ေ၀ခ်ဳိ။ ေျပာခ်င္တာေျပာပါရေစ . . . ကၽြန္ေတာ္ေလ . . . ေ၀ေ၀ခ်ဳိဘ၀ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။ ဂ႐ုဏာျဖစ္မိတယ္။ ဒီေလာက္ ကိုယ့္အေပၚ ႏိုင္ထက္ကလူျပဳေနတဲ့အိမ္မွာ ဘာလို႔ေနေသးတာ လဲ။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြကို ဘာလို႔ ေခါင္းငံု႔ခံေနရတာလဲ။ ဒီအေျခအေန ဒီဘ၀ကေန ႐ုန္းမထြက္ခ်င္ဘူးလား ေ၀ေ၀ခ်ဳိ”

“ကၽြန္မကို မရြဲ႕ပါနဲ႔ အစ္ကိုရယ္။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဟာ ဒီမိသားစုေလာင္းရိပ္ေအာက္က ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ပါဘူး”

ကၽြန္မတဲ့ …ရင့္က်က္တဲ့သေဘာ။ တကယ္ေတာ့ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဟာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္မွာပါ။ ဆယ့္ခြန္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။

“ေနထူးေရ . . . တီခ်ယ္လာၿပီ”

အာကာလာေခၚ၍ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေသာ စကားကို ေျပာခြင့္မရေတာ့။

“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေနထူးလို႔ေခၚတယ္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ။ အကူအညီတစ္ခုခုလိုခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာေျပာ . . . အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီေပးမယ္။ သြားမယ္ေနာ္”

ႏႈတ္ဆက္ကာ စာသင္ခန္းထဲထြက္လာခဲ့သည္။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ “ကၽြန္မကို မရြဲ႕ပါနဲ႔” ဆိုေသာစကားကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ခဲ့ပါ။ အဲဒီေန႔ စာသင္ရတာ လံုး၀စိတ္မပါခဲ့။ စိတ္က ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆီကိုပဲ ေရာက္ေနသည္။ အတန္းအၿပီး ေ၀ေ၀ခ်ဳိေျပာခဲ့ေသာ စကားနဲ႔ပတ္သက္၍ အာကာက . . .

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိဟာ ဒဏ္မခံႏိုင္လို႔ ထြက္ေျပးတာ သံုးေလးခါရွိၿပီကြ။ ဒါေပမဲ့ မရဘူး ျပန္ေရာက္လာရတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေလာင္းရိပ္ေအာက္က မလြတ္ဘူး။ မရြဲ႕ပါနဲ႔ေျပာတာေပါ့ . . . ေနပါဦး မင္းက ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စားေနရတာလဲ . . . မင္း ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို . . . .”

ဟင့္အင္း။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတာ အခ်စ္မဟုတ္ပါ။ လံုး၀မပတ္သက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္မွာ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႐ူးသြပ္သည္ဆိုေသာ္လည္း ေ၀ေ၀ခ်ဳိကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ သနားစိတ္၊ ေစတနာပို၍ အၾကင္နာ ေပးမိျခင္းသက္သက္သာပါ။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

(၅)

          “ငထူးေရ . . . မင္းေ၀ေ၀ခ်ဳိ ကြိဳင္အႀကီးအက်ယ္ပူေနၿပီေဟ့”

ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားေစေသာစကား။ အတန္းလစ္ကာ ကဲန္တင္းမွာ အပ်င္းေျပထိုင္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ ထလွ်က္မိသားျဖစ္သြားသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ အာကာ . . . ဟင္”

“ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔ တြတ္ထိုးေနတာ ၾကားခဲ့တာ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ ပိုက္ဆံခိုးၿပီးထြက္ေျပးသြားလို႔တဲ့ . . . တစ္ည ေပ်ာက္ၿပီး ျပန္ေတြ႕တယ္။ မိသားစုတစ္စုလံုး သမထည့္လုိက္တာ ေကာင္မေလးေခြလဲသြားတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္၀န္း က်င္က ေ၀ေ၀ခ်ဳိအတြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး ရပ္ကြက္႐ံုးမွာ တိုင္ထားတာ။ ဒီေန႔ညေန ေဆြးေႏြးၾကမယ္တဲ့”

ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ေဖာက္ရန္ကိုင္ထားေသာ ပိုက္ေပ်ာ့ေလးလြတ္က်သြားသည္ အထိ။

“အဲလိုပဲျဖစ္သင့္တယ္။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိခိုးတယ္ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံက ဘယ္ေလာက္တဲ့လဲ“

“ေလးေထာင့္ငါးရာ”

“Shit . . . . ဒီေလာက္ေလး ပိုက္ဆံကို သူကခိုးမတဲ့လား။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခလံုး၀မရွိဘူးကြာ။ ငါမယံုးဘူး . . . မင္းေရာယံုလား။ ဒါသက္သက္မတရားလုပ္တာ။ ႏုိင္တဲ့သူမို႔လို႔ ဖိႏုိင္တာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိအတြက္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္ပါသည္။ အခုဆို ေ၀ေ၀ခ်ဳိ တစ္ေယာက္ ဘာေတြဘယ္လိုဒုကၡေတြ႕ေနမလဲ။

“ငါ လုိက္သြားမယ္ကြာ”

“ဟာ . . ေနထူး . . .။ ငထူး . . . စိတ္မေလာနဲ႔ကြာ . . .။ မင္းနဲ႔ သူနဲ႔က ဘာမွဆုိင္တာလည္းမဟုတ္။ အခု . . . ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ စီစဥ္ေပးမွာေပါ့။ တရားမွ်တေအာင္လုပ္ေပးမွာပါ။ ကိုယ္ကလူငယ္ကြ။ ဆရာႀကီးလုပ္ လို႔မရဘူး”

“မတရားတာျမင္ရင္ လက္ပိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ဘူးကြ”

“ေအးပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ . . . ဒါေပမဲ့ အျဖစ္မွန္အေၾကာင္းစံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိၿပီးမွ ကူညီသင့္တာ ကူညီရမွာေပါ့။ အခု . . . သူမ်ားေျပာလုိ႔ပဲ သိေသးတယ္။ ေသခ်ာေအာင္ သြားၾကည့္ရဦးမွာ”

“ေအး”

ေက်ာင္းကအျပန္ ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔ အိမ္ကိုပဲ က်ဴရွင္သြားတက္ရမည္မို႔ ခါတိုင္းလူစုၿပီးသြားေနက်။ ဒီေန႔ေတာ့ ဖယ္ရီမစီးျဖစ္ေတာ့ပဲ အတန္းတစ္ခ်ိန္ေစာလစ္ကာ ဘတ္စကားနဲ႔ ေဆာင္းႏွင္းေ၀တို႔အိမ္ကို လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ အာကာရယ္၊ ေက်ာ္မိုးရယ္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ပါလာခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို မေတြ႕ရပါ။

“သားတို႔ ေစာလွခ်ည္လား”

ေဒၚမိမိက အေျခအေနကို ရိပ္မိဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေစာႀကီးေရာက္တာကို မသကၤာမ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္သည္။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကို လံုး၀မေတြ႕ရပါ။ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနသလဲ။ ရပ္ကြက္႐ံုးမွာမ်ားလား။

“သူ အခုဘယ္မွာရွိႏုိင္မလဲ . . . အာကာ”

“ငါလည္းမေျပာတတ္ဘူးကြာ။ ေလွ်ာက္ရွာၾကည့္ရေအာင္လည္း ဒီရပ္ကြက္က အကၽြမ္းတ၀င္မွမရွိတာ . . . .”

“အဲဒီ . . . အန္တီႀကီးကို ေပၚတင္ပဲေမးလုိက္ကြာ”

“ေက်ာ္မိုး . . . မင္း႐ူးေနလား။ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ကိစၥ ဘာလို႔၀င္ပါရတာလဲဆိုၿပီး ေကာ လႊတ္ေနမွ . . . ”

“မေတြ႕ေတြ႕ေအာင္ရွာမယ္ကြာ . . . ကဲ”

ကိုယ္နဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ ျပႆနာတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔ပါ၀င္ပတ္သက္ရတာလဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ နားမလည္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေ၀ေ၀ခ်ဳိအေပၚထားေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မ်ဳိး ဒီမိသားစုမွာ ဘာလို႔ရွိမေနရတာလဲ ဆိုတာ နားမလည္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ . . . သူမကို ေတြ႕ေအာင္ရွာမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ အိမ္ေရွ႕ထြက္လာခဲ့သည္။

“ငထူး . . . ေနာက္ေဖးေပါက္ကထြက္ရေအာင္ ေရွ႕ေပါက္ကထြက္ရင္ ကားလမ္းပဲေတြ႕မွာ။ ေနာက္ဖက္မွာ အိမ္ေတြရွိတယ္။ လမ္းလူႀကီးအိမ္ကို ေမးစမ္းသြားရေအာင္”

အာကာ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံလုိက္ကာ ေနာက္ေဖးဘက္မွ ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“ဟာ . . . ေဟ့ေကာင္ . . . ဟိုမွာ”

အာကာညႊန္ျပရာ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီအိမ္ရဲ႕ၿခံေစာင့္ မာလိန္ေနဟန္တူသည့္ တဲကေလးတစ္ ေဆာင္။ ထိုတဲကေလးရဲ႕ ေဘးနားကြပ္ပ်စ္ကေလးေပၚမွာ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ကာ ငိုေနရွာေသာေ၀ေ၀ခ်ဳိ။

“ဟာ”

ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာသြားသည္။

ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆီကိုလည္း အေျပးအလႊားသြားေရာက္မိသည္။

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိ”

သူမ အံ့ၾသသြားသလားေတာ့မသိ။ မ်က္ရည္စိုရႊဲလ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းျပန္ငံု႔ကာ မ်က္ရည္စေတြကို လက္ခံုျဖင့္သုတ္ပစ္ေန၏။

“အစ္ကို ယံုလားဟင္။ ကၽြန္မ အဲဒီလိုလူစားမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ မရွိိလို႔ အိမ္ေဖာ္လာလုပ္ေနတာပါရွင္။ ဂုဏ္ သိကၡာအပြန္းအပဲ့ မခံခ်င္ပါဘူး။ အစ္ကိုေရာ . . . ကၽြန္မခိုးတယ္လို႔ ထင္လား”

“ဟာ . . . မထင္ပါဘူး။ မထင္ပါဘူး ေ၀ေ၀ခ်ဳိရယ္”

သူမ အရမ္း၀မ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ရင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ အစိုင္အခဲေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေပါက္ကြဲႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ပဲ။ သူမ ဘာေတြေျပာမလဲ . . . ကၽြန္ေတာ္ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး နားေထာင္မိသည္။

“ဒါေပမဲ့ . . . အဲဒီပိုက္ဆံကို ကၽြန္မယူတယ္လို႔ ေျပာလုိက္မိတယ္”

“ဘာ . . . ေ၀ေ၀ခ်ဳိ မင္း႐ူးေနၿပီ။ ဘာလို႔ . . . ”

“မေျဖလို႔မရဘူး ကေလးရဲ႕။ မယူဘူးလို႔ျငင္းေနရင္ ေသေလာက္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ၾကမွာ ဆံပင္ဆြဲ၊ ပါး႐ိုက္႐ံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာကိုေျခေထာက္နဲ႔ ေဆာင့္ကန္လို႔ကန္ ၾကာလာရင္ ဘယ္ခံႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ ေဒၚႀကီးကလည္း ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဒီလိုျမင္ေတာ့ . . . ယူတယ္လို႔ ေျပာခိုင္းလုိက္ၿပီး သူ႔ကို အသာေလးေခၚထုတ္လာခဲ့တာ။ ဒါေတာင္ ရဲစခန္းတိုင္မယ္ ဘာညာလုပ္ေနၾကေသးတယ္”

အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ ကုိယ္စားေျပာသည္။

“ေဒၚႀကီးက . . . ”

“အိမ္နီးနားခ်င္းပါကြယ္”

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိမွ တကယ္မယူတာ . . . ”

ကၽြန္ေတာ္ အတပ္ေျပာႏိုင္ပါသည္။ သူမ ရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စတင္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာခဲ့ တာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ လူကဲခတ္ညံ့မယ္လို႔ေတာ့ မထင္။ ၿပီးေတာ့ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဟာ လည္လည္၀ယ္၀ယ္မရွိေသာ မိန္းကေလး။ ႐ိုးအီေသာ မိန္းကေလး။

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

(၆)

“ဒီကေလးကို ဒီလိုပဲ ေရွ႕ဆက္ျပဳမူဆက္ဆံသြားမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ကလည္း ဒီအတိုင္းၾကည့္ မေနႏုိင္ဘူး။ ကိုသိန္းေအာင္၊ ကေလးအတြက္ လူသားခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႔ လုပ္ေပးသင့္တာလုပ္ေပးရမယ္”

“လူႀကီးမင္းတို႔ ဘယ္လိုစီစဥ္ထားလဲ ေျပာပါ”

“ဒါက . . . ခင္ဗ်ားဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က စီစဥ္ရမွာ”

ရပ္ကြက္ဥကၠ႒၊ ဆယ္အိမ္မွဴး၊ ရာအိမ္မွူး အစရွိသူတို႔ စုစုေပါင္းေျခာက္ေယာက္။ ဦးသိန္းေအာင္၊ ေဒၚမိမိ၊ ေဆာင္းႏွင္းေ၀၊ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္၊ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားမ်ား၊ လူထု မနည္းလွပါ။ အားလံုးက ဦးသိန္းေအာင္ရဲ႕ စကားကို စိတ္၀င္စားေနသည္။

“အဲဒါဆို . . . လူႀကီးမင္းတို႔ ဘာမွစီစဥ္မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုမွာ ခိုင္းစရာလိုလို႔ ေတာက ေတာင္ ေခၚလာခဲ့တာပဲဗ်ာ။ အိမ္မွာပဲျပန္ေခၚထားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ထားတယ္”

“ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလိုမ်ဳိး ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းၿပီး ေကာင္မေလးတစ္ခုခု မျဖစ္ဖို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ မိသားစု တာ၀န္ယူမလား။ ေကာင္မေလးကို . . . ေနာက္တစ္ခါ က်ဴးက်ဴးမလုပ္မိဖို႔ အာမခံႏုိင္ပါ့မလား”

ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္မိသည္။

ဟုတ္တယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနရမွာ။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ေတာ့ လံုး၀အာမခံႏုိင္မည္မထင္ပါ။

ေ၀ေ၀ခ်ဳိ မ်က္ႏွာေလး ညွိဳးႏြမ္ေးနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးမသိမသာ ကြဲအက္ေနသည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျမင္ရသည္အထိ ဂ႐ုတစိုက္ၾကည့္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမထမင္းေရာစားၿပီးၿပီလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။

စိတ္မေကာင္းမႈ၊ ေၾကကြဲမႈမွ်ေတြမ်ားစြာနဲ႔ အစာစားမယ္ဆိုတာကိုေရာ သတိရေသးလား ေကာင္မေလးရယ္။

“အို . . . ဒါကေတာ့ အာမမခံႏိုင္ပါဘူးရွင္။ ကၽြန္မတို႔က ေရွ႕မွာမဟုတ္တာလုပ္ရင္ လက္ပိုက္ၾကည့္မေနခ်င္ပါ ဘူး။ ဆံုးမသင့္တာ ဆံုးမပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလဆို မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ဆံုးမမွ သူ႔ေခါင္းထဲေရာက္မွာ ေလ”

ေဒၚမိမိ ေလသံကိုလံုး၀မေလွ်ာ့ပါ။

“ကဲ . . . အဲဒါဆို ကေလးမေလးကို ျပန္ပို႔လိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ရွာၾကေပါ့။ သူ႔ကိုဆက္ ထားဦးမယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စိတ္ညစ္ရမယ္”

လူႀကီးေတြ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေဆြးေႏြးၾကေသးသည္။ ဒါပေမဲ့ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို ျပန္ပို႔ဖို႔အေျဖက အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး မို႔လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာကိုေတာ့ မျပင္ၾကပါ။ ပိုက္ဆံေလးေထာင့္ငါးရာဆိုတာ ေဒၚမိမိတမင္လုပ္ဇာတ္ဖန္တာလားေတာ့ မသိပါ။ အခုထိရွာမေတြ႕ေသး။

“ကၽြန္မတို႔ သူ႔ကိုျပန္ပို႔ဖို႔ ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္မေပးႏုိင္ . . . ”

“အန္တီ”

အာကာမတ္တပ္ရပ္ကာ စကားေျပာခြင့္ေတာင္းသည့္ ဟန္ လက္ညွဳိးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပလုိက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု လုိက္ပုိ႔ေပးဖို႔ တာ၀န္ယူပါရေစ။ သူ႔အတြက္ မိန္းမေဖာ္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက လုိက္ႏုိင္တဲ့သူ လုိက္ခဲ့ပါ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို မွဲ႕တစ္ေပါက္မစြန္းဘဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္အာမခံ ပါတယ္”

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို . . . ဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ . . . အရမ္းခ်ီးက်ဴးသြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵကို အာကာက အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္ျခင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္ခဲ့သည္ေလ။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..

(၇)

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ျပင္းျပေနေသာ ေပးဆပ္ခ်င္မႈ တစ္စံုတစ္ရာကိုေပးလုိက္ရမည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက် နပ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အႀကီးမားဆံုးျဖစ္ရသည့္ သနားဂ႐ုဏာျဖစ္ျခင္းမွာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိဆိုေသာ ပန္းကေလး တစ္ပြင့္ရဲ႕ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ တစ္ခန္းတက႑မွာ ပါ၀င္ေပလိမ့္္မည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ (ကၽြန္ေတာ္၊ အာကာ၊ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ၊ မိန္းမေဖာ္တစ္ေယာက္ )ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကားဂိတ္ကို ေရာက္ေနသည္။ ဂ႐ုဏာဆိုေသာ အရာသည္ လက္နဲ႔ကိုင္တြယ္ခ်ိန္ဆ၍ မရေသာ္လည္း ရင္ထဲကျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆႏၵျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပဳအမူျဖင့္ျပသ၍ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိအေပၚထားရွိေသာ ေစတနာ၊ ဂ႐ုဏာ၊ အၾကင္ နာေတြကို အမူအရာျဖင့္ ျပၿပီးၿပီ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိရင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္၍ တစ္စံုတစ္ရာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ရွိမည္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ယံုပါသည္။

“ေ၀ေ၀ခ်ဳိ ဘာစားၿပီးၿပီလဲဟင္။ တစ္ခုခုစားမလား”

ကၽြန္ေတာ္က သူမ ျငင္းမည္ဟုထင္ထားေသာ္လည္း သူမ မျငင္းပါ။ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကိုေခၚသြားသည္။ သူငယ္ခ်င္း အာကာနဲ႔ မိန္းမေဖာ္တို႔ ဂိတ္မွာက်န္ခဲ့၏။

“မေန႔ကတည္းက ဘာမွမစားဘူးမွလား”

“ရွင္ . . . အစ္ကို ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ”

ကၽြန္ေတာ္ထင္တာ မလြဲပါ။

အခုအခ်ိန္ သူမ ေတာ္ေတာ္ဆာေနေလာက္ၿပီေပါ့။ “ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ႔ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္တာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဘာမွမစားတတ္ဘူး”

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႔အတြက္ဆိုၿပီး ေပါင္မုန္႔ယိုသုတ္ေတြ၊ ကိတ္မုန္႔ေတြ၊ ႏို႔ေ၀ဖာေတြေရာ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ပ် သလစ္ေတြေရာ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ စပ်စ္သီး ေတြေရာ ကားေပၚမွာစားဖို႔ ဇီးထုတ္ေတြ၊ ေနၾကာေစ့ေတြကို ျခင္းထဲျပည့္ေန ေအာင္ ထည့္လာခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ . . . အေ၀းေျပးဂိတ္၀င္းထဲက အဲဒီထမင္းဆိုင္မွာရွိတဲ့ ဟင္းေတြအစံုနဲ႔ ထမင္း ေကၽြးသည္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆာေနသလဲေတာ့မသိ။ အားရပါးရၿမိန္ယွက္စြာစားေနသည္က ေက်နပ္စရာပင္။

“၀ေအာင္စားေနာ္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ။ ကားက ညရွစ္နာရီမွာထြက္မွာ။ ေအးေဆးေပါ့”

ညရွစ္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္မွာ ကားစထြက္သည္။ မိုးခ်ဳပ္ေပမယ့္လည္း မီးအလင္းေရာင္မ်ားေၾကာင့္ ေမွာင္မိုက္မ ေနပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ လူအုပ္စုကလည္း ေတာင့္တာေၾကာင့္ ပ်င္းရိမေန။ ရယ္စရာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။

ဒါေပမဲ့ . . .

ညနက္လာေလေလ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ မေပ်ာ္ႏိုင္ေလေလပါ။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိနဲ႔ ပတ္သက္၍ အမည္မေဖာ္ျပတတ ေသာ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလးတစ္စ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရစ္ပတ္ေနၿပီ။

သူမ မပ်င္းရေအာင္ တစ္ညလံုးစကားေျပာေပးသလို သူမရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ ဖြင့္ဟတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကားခဲ့ရသည္။

“တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀ဟာ ဘယ္မွာေနေန ထူးမျခားနားပါပဲ အစ္ကိုရယ္။ ရန္ကုန္မွာေနရင္ အ႐ိုက္ခံရ တယ္။ အဆူခံရတယ္။ ရြာမွာေနရင္ေတာ့ အေမ့ေယာက်္ားေတြေၾကာင့္၊ အေမ့ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ သူမ်ား တံေတြးခြက္မွာ ပက္လက္ေမ်ာရတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကံၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးလာၾကတာပဲေလ။ ကၽြန္မေတာ့ ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္ ေလာကႀကီးကို လံုး၀အ႐ႈံးမေပးခ်င္ဘူး အစ္ကို . . .”

ဒါေပမဲ့ . . . ကံၾကမၼာက မင္းအေပၚမ်က္ႏွာသာေပးခဲ့လို႔လား ေကာင္မေလးရယ္။ မင္းကို ႐ႈံးနိမ့္ေစခဲ့တာ ပဲေလ။ ျဖစ္လာတဲ့ဘ၀ကို သတၱိရွိရွိရင္ဆုိင္မယ့္ မင္းရဲ႕ဘ၀ကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။

မနက္ႏွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေတာင္ငူကိုေရာက္သည္။ ေတာင္ငူမွတစ္ဆင့္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိတို႔ရြာရွိရာကို ကားနဲ႔ သြားရမွာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေ၀ေ၀ခ်ဳိကို လုိက္ပို႔ရမည့္ ခရီးစဥ္က ဒီမွာဆံုးၿပီ။ သူမတို႔ရြာကို သြားတဲ့ကားနဲ႔ သူမကိုတင္ေပးလုိက္႐ံုသာ။

(၂း၄၅) မွ မိုးလင္းသည္အထိ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာထိုင္ကာ အသီးသီးစကားေျပာေနၾကရသည္။

“အစ္ကိုတို႔ရြာကိုလိုက္လည္ပါလား။ ဒညင္းသီးထည့္ေပးလုိက္မယ္ေလ”

“ရတယ္ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ။ မလုိက္ေတာ့ဘူး . . . ေနာက္မွ လာလည္ေတာ့မယ္”

အဲဒီေနာက္မွဆိုေသာ စကားက သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ အတိအက်မသိပါ။ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုမွာပါဆိုတာက ေတာင္ပိုေသခ်ာဦးမည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူမတို႔ရြာကို လုိက္မလည္ခ်င္သည္မွာ သူမကို အားနာတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အလြမ္းေ၀ဒနာ ပိုမိုႀကီးထြားလာႏုိင္တာကတစ္ေၾကာင္းမို႔လို႔ပင္။

မိုးလင္းၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ခ်င္သည့္ေန႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က မေရာက္ပါေစႏွင့္ဟု က်ိတ္၍ ဆုေတာင္းခဲ့ ေသာ္လည္း အခ်ည္းႏွီးသာ။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ မဟုတ္ပါ။ အာကာေရာ ေ၀ေ၀ခ်ဳိနဲ႔ အေဖာ္လိုက္ေပ းေသာ အေမႀကီးေရာ ခြဲရမွာကိုမလိုလားၾကပါ။ ေတြ႕ဆံုႀကံဳကြဲ သခၤါရႀကီးကို စိတ္ထဲကသိေပမယ့္ နားမလည္ခ်င္ၾက တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိုက္မဲမႈမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ မလြန္ပါ။

“ကၽြန္မရဲ႕ဘ၀၊ ဒီအသက္အရြယ္အထိ ကၽြန္မအေပၚေကာင္းလြန္းတဲ့ လူေတြရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အစ္ကိုေနထူးနဲ႔ အစ္ကိုအာကာတို႔က ထိပ္ဆံုးမွာဆိုတာ ယံုေပးပါေနာ္။ ခြဲရမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိရက္နဲ႔ ဘာလို႔၀မ္း နည္းေနမိသလဲ . . . ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မသိေတာ့ဘူး””

သူမက ရြာျပန္ရန္ ကားေပၚမွာေရာက္ေနခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကားေဘးမွာမတ္တပ္ရပ္လ်က္ သူမနဲ႔ႏႈတ္ဆက္ စကားေတြေျပာေနမိသည္။

“တကယ္ေတာ့ . . . အစ္ကိုတို႔နဲ႔ ကၽြန္မ သိကၽြမ္းတာမၾကာေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး က မတရား ႀကီး ခိုင္ၿမဲေနတာ ဆန္းၾကယ္လုိက္တာေနာ္”

“သံေယာဇဥ္ဟာ အခ်ိန္ၾကာတာ ျမန္တာနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး ေ၀ေ၀ခ်ဳိရယ္။ စိတ္ထဲက ရင္းႏွီးမႈသာ အခရာပါ။ ကဲ . . . ကားလည္းထြက္ေတာ့မယ္။ ေ၀ေ၀ခ်ဳိအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေလး . . . ေရာ့ . . . ဒီမွာ။ ယူေနာ္ . . . မျငင္းပါနဲ႔။ ဒါ . . . ေနာက္ဆံုးအမွတ္တရေလ . . . ”

ျငင္းဆန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မည္မွန္းသိ၍ သူမလွမ္းယူသည္။ မၾကာပါ။ ကားထြက္သြားသည္။ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေ၀းသထက္ေ၀းသြားသည္။ ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သည္အထိ တာ့တာျပလို႔ မ၀ႏုိင္။

“ေရွ႕ဆက္ရမယ့္လမ္းေတြမွာ အခုလိုမ်ဳိးၾကမၼာဆိုးနဲ႔ ကင္းေ၀းပါေစ ေ၀ေ၀ခ်ဳိ”

ကၽြန္ေတာ္ေပးသည့္ လက္ေဆာင္ထုတ္ကို ျငင္းဆန္ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာေလး ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေယာင္မိသည္။ အဲဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းတန္ဖိုးထားၿပီး မိဘမ်ားေပးထားသည့္ ဆြဲႀကိဳးကို ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ေရာင္းကာ စေတးထားသည့္ ေငြႏွစ္သိန္းနဲ႔ အာကာရဲ႕လက္ေဆာင္ထည့္ထားသည္။ ဒါကို ေ၀ေ၀ခ်ဳိ သိခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ျငင္းမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ေမတၱာ၊ အၾကင္နာ၊ ဂ႐ုဏာ စိတၱဇနာမ္ေတြကို ထပ္ေပးခ်င္ခဲ့သည္ဟု ဆိုပါလွ်င္ . . . . ။

………………………………………………………………………………………………………………………………………………..http://taintiketun.com/2012/10/%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%82%8F%E1%80%BC%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%90%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%95%E1%80%BC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7-%E1%80%95%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%BB%E1%80%95/

ေမတၱာရိပ္မွာေအးခ်မ္းပါေစ။

တိမ္တိုက္ထြန္း(ကစၦပနဒီ).