ဒီဇိုင္းဆန္ေလးနဲ ့ပန္းစိုက္နည္း

 

၀ဲေပ်ာက္ေဆး

တစ္ခါေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္သူမိသားစုတစ္စုဆီကို အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။အဲဒီအဖိုးၾကီးဟာ အဲဒီအ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ မိသားစုဆီက ၀ဲေပ်ာက္ေဆးကို ေတြ႕သြားတယ္။သူအရမ္းစိတ္၀င္စားသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ သူဟာ အဲဒီ ေဆးနည္းကို ေရႊျပား ၁၀၀ ေပးၿပီး ၀ယ္လိုက္တယ္။
...

အ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ မိသားစုက အရမ္းကို ေပ်ာ္သြားတယ္။သူတို႕ တစ္သက္လံုး အ၀တ္ေလွ်ာ္လာတာ တစ္ခါမွ ေရႊ၁၀၀ မရဖူးဘူး။ အခုေတာ့ ဒီေဆးနည္းေလးက ေရႊရတယ္ဆိုေတာ့ ငါတို႕ေဌးတာပဲ။

ဖေယာင္းတိုင္ေလးတိုင္ ပုံျပင္

တစ္ခါတုန္းက… အခန္းေလးတစ္ခန္းထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေလးတိုင္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေနၾကပါသတဲ့...။ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတာေၾကာင့္ သူတို႔ေလးေတြ စကားေျပာေနၾကတာကို အတိုင္းသားၾကားေနရတာေပါ့…။
...

ပထမဖေယာင္းတိုင္ေလးက ေျပာတယ္…
“ငါက ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဖေယာင္းတိုင္ေလးပါ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကိုဘယ္သူမွဂရုမစိုက္ၾကေတာ့ရင္ ငါ့မီးေတာက္ကေလး ၿငိမ္းသြားမွာေသခ်ာတယ္…”
ဒီလိုနဲ႔ ပထမဖေယာင္းတိုင္ေလးရဲ ႔ မီးေတာက္ေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းမွိန္လာၿပီး လုံးဝၿငိမ္းသြားပါေတာ့တယ္…။
ဒုတိယဖေယာင္းတိုင္ေလးကလည္း ေျပာတယ္…
“ငါကေတာ့ ‘ယုံၾကည္ခ်က္’ ဆိုတဲ့ဖေယာင္းတုိင္ေလးပါ… ငါကမရွိမျဖစ္အရာမဟုတ္ပါဘူး…ငါ့အလင္းေရာင္ထြန္းလင္းေနလို႔လည္း ဘာမွထူးျခားမႈျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး…”
လို႔ ေျပာၿပီးမၾကာခင္ ေလေျပေလးတစ္ခ်က္အေဝ့မွာ ဒုတိယဖေယာင္းတိုင္မီးစေလးလည္း ၿငိမ္းသြားပါတယ္…။

ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုးေသာ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဂ်ပန္ရိုးရာ ပံုျပင္ေလးတစ္ခု ဖတ္ဘူးတယ္။ သိပ္လည္း ႀကိဳက္ခဲ့တယ္။ အၿမဲလည္း မွတ္မိေနတယ္။ အခု အသက္ႀကီးလာေတာ့ ဒီပံုျပင္လည္းဟာ အဓိပၸါယ္ ပိုရွိလာတယ္။ ပိုၿပီး ေတြးစရာေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ပံုျပင္ေလးက ဒီလိုပါ။
ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ အလြန္႕အလြန္ ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေလး တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူေတြဟာ အစာေရစာကို ၀လင္ေအာင္ မစားရဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးလို႕ရတဲ့ ေျမက နည္းၿပီး ရာသီဥတုက ျပင္းထန္ ေတာ့ ထြက္သမွ် စပါးဆန္ေရဟာ တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ “မ၀ေရစာ” ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ “ေဆာင္းရာသီ” ကိုေရာက္လာၿပီ ဆိုရင္ အစာေရစာ ရွားပါးတဲ့ ေဘးဆိုးႀကီးဟာ ႏွစ္တိုင္းလိုလို ေရာက္လာတတ္တယ္။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ့ ေဘးဆိုးႀကီးေၾကာင့္ ေသေၾကပ်က္စီးေလ့ရွိၾကတယ္။
“ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း” ဆိုတဲ့ စကားပံုလို သိပ္ဒုကၡေရာက္လာေတာ့ မိသားစု အခ်င္းခ်င္း ေတာင္မွ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး မညႇာတာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဂ်ပန္လူမႈအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ “ဓေလ့တစ္ခု” ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒီ ဓေလ့ကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္မွာ အသက္ႀကီးေနၿပီး အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ေတာထဲေတာင္ထဲကို သြားၿပီး စြန္႕ပစ္တဲ့ ဓေလ့တစ္ခု ေပၚထြန္းလာပါတယ္။

ေတြးေတာစဥ္းစား ပံုျပင္မ်ား

(၁)
တစ္ခါက ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးဟာ သားေတာ္(၁ဝ)ပါးထဲကေန အေမြဆက္ဆံသူတစ္ေယာက္ကိုေရြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ပညာရွိမွဴးမတ္တစ္ဦးနဲ႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားတိုင္ပင္ၿပီး လမ္းေဘးဝဲယာမွာေရရွိတဲ့ လမ္းတစ္ခုေပၚ ေက်ာက္တံုးႀကီးတစ္တံုးကို ခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီလမ္းေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္သူတိုင္းဟာ ေက်ာက္တံုးေပၚ ေက်ာ္တက္မလား! ေက်ာက္တံုးကို ေဘးဖယ္မလား! ေက်ာက္တံုးကို ေကြ႔ပတ္မလား! ေက်ာက္တံုးႀကီးရဲ႕အတားအဆီးကို ခံၾကရမွာျဖစ္တယ္။
ဘုရင္ႀကီးက သားေတာ္ေတြေခၚၿပီး မွဴးမတ္ဆီကို လွ်ဳိ႕ဝွက္စာတစ္ေစာင္ပို႔ဖို႔ အဲဒီလမ္းကို ျဖတ္ေစခဲ့ပါတယ္။ မင္းသားေတြက ဘုရင္ႀကီးရဲ႕အမိန္႔အတိုင္း မွဴးမတ္လက္ထဲကို စာအေရာက္ပို႔ခဲ့ၾကတယ္။
ဘုရင္ႀကီးက “ခ်စ္သားတို႔.. အဲဒီလမ္းကို ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသလဲ?” လို႔ေမးေတာ့….
သားေတာ္တစ္ဦးက “ေက်ာက္တံုးႀကီးေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္”
ေနာက္သားေတာ္တစ္ဦးက “ေလွေလွာ္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္”
သားေတာ္တခ်ဳိ႕က “ေရထဲဆင္းကူးၿပီး ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္” လို႔ေျဖခဲ့ၾကတယ္။
သားေတာ္အငယ္ဆံုးက “လမ္းအတိုင္း သြားခဲ့ပါတယ္” လို႔ေျဖေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက “လမ္းမွာ ေက်ာက္တံုးႀကီး ကာဆီးမထားဘူးလား?” လို႔ ျပန္ေမးပါတယ္။